Στο Down Town Κύπρου και στον Πιερή Παναγή μίλησε
η Άννα Βίσση, αναφερόμενη στη σχέση της με την Κύπρο, την οικονομική κρίση, την οικογένειά της, την κόρη της, τον Νίκο Καρβέλα, αλλά και το εγγόνι που περιμένει…
Περίμενες όλο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο;
Κανείς δεν το περίμενε. Μέσα στην παγκόσμια παρακμή όμως όλα έπρεπε να τα περιμένουμε. Και η ελάχιστη ανακούφιση, αν μπορεί να είναι ανακούφιση, είναι ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε μας ή στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν σε όλη την Ευρώπη εκτός από τις μεγάλες δυνάμεις. Ταξιδεύω και βλέπω. Και στην Αμερική το ίδιο συμβαίνει. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά ελπίζω στην αναγέννηση. Σε μια καινούρια αναγέννηση.
Χάθηκε το μέτρο τα προηγούμενα χρόνια Άννα;
Ναι, χάθηκε. Το να έχει κανείς τρία αυτοκίνητα, τέσσερις τηλεοράσεις και εξοχικό δεν ήταν φυσιολογικό. Και για να γίνουν αυτά έπρεπε να δανειστούμε και πολλές φορές δεν υπήρχε αντίκρισμα για να τα πληρώσουμε. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν να βρουν να πληρώσουν τις ακίνητες περιούσιες τους. Θα μου πεις φταίνε αυτοί; Εν μέρει, ναι, γιατί οι άνθρωποι είμαστε ευκολόπιστοι. Το ίδιο το σύστημα μάς οδήγησε εκεί με πρότυπα τον πλούτο και το γκλάμουρ. Υπήρξαμε κακομαθημένοι και δυστυχώς είμαστε θύματα αυτής της εποχής.
Υπήρξες όμως μέρος αυτής της εποχής και κάποιοι θα αναρωτιούνται «τι ανάγκη έχει η Βίσση, αυτή έχει εκατομμύρια».
Ως θύμα ήμουν και εγώ μέρος αυτής της εποχής. Και η Βίσση δεν έχει -απαραίτητα- εκατομμύρια. Δεν υπήρξα ποτέ δέσμια του χρήματος.
Δεν κέρδισες χρήματα από αυτή τη δουλειά;
Δεν φρόντισα ποτέ τον εαυτό μου οικονομικά, γιατί δεν με θεωρώ πονηρή σε αυτό τον τομέα ούτε και ταλαντούχα. Ίσως αυτή να είναι τελικά και η απόδειξη ότι είμαι καλλιτέχνης. Και, για να είμαι ειλικρινής, αν δεν δουλέψω δεν θα μπορώ να εξασφαλίσω ούτε καν το προσεχές μέλλον μου. Πέρασα δύσκολα. Με όλες αυτές τις δίκες και τους δικηγόρους, δυστυχώς, έχασα πολλά χρήματα που θα μπορούσα να έχω σήμερα και να μου παρέχουν μια μεγαλύτερη ασφάλεια. Θα μου άξιζε, άλλωστε, ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς.
Υπάρχει διέξοδος; Βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ;
Βλέπω φως στα πάντα! Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος. Η ιστορία το αποδεικνύει, άλλωστε, το έχουμε διαβάσει στα βιβλία…
Παρακολουθείς τις εξελίξεις;
Όσο μπορώ, ναι, παρακολουθώ. Θέλω όμως να παρακολουθώ ειδήσεις και όχι τηλεοπτικούς καβγάδες ή προπαγάνδες υπέρ του ενός ή του άλλου. Βρίσκω αδίστακτο, υποκριτικό και χυδαίο το ένα κόμμα να βρίζει το άλλο για τους δικούς τους εγωιστικούς λόγους. Έγιναν τραγικά λάθη από τις κυβερνήσεις, αλλά δεν είναι καιρός για ανταγωνισμούς. Ο λαός χρειάζεται κουράγιο, δύναμη και την αλήθεια πάνω απ’ όλα.
Η μουσική βοηθά σε αυτό που ζούμε;
Είναι αντίδοτο και εκτόνωση η μουσική. Από τότε που δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος οι άνθρωποι τραγουδούν. Τραγουδούν τον πόνο τους, τη χαρά τους, το κλάμα τους, τον έρωτά τους, το πρόβλημά τους. Όπερες, δημοτικά, λαϊκά, ποπ, ροκ. Και εγώ αγαπώ όλα τα είδη, φτάνει να είναι εμπνευσμένα. Χωρίς μουσική θα είχαμε μαραζώσει. Και θέλω να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ με τη μουσική.
Τι είναι εκείνο που θυμάσαι πιο έντονα από εκείνο το ταξίδι σου στην Κένυα, τρία χρόνια πριν;
Πολλά πράγματα. Πρόσωπα μωρών, το χαμόγελό τους και αυτόματα το απότομο σκοτείνιασμά τους, που κοιτούσαν απορημένα. Θυμάμαι τα χρώματα, τις μυρωδιές, το πόσο χαρούμενα ήταν τελικά αυτά τα μωρά με αυτά τα λίγα που είχαν. Θυμάμαι τον David που τον ρώτησα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει και μου απάντησε «δικηγόρος κυρία». Και συνέχεια, μου λένε, ρωτά για μένα. Και νομίζω ρωτά γιατί νοιάστηκα. Αυτό θέλουν τα παιδιά. Να ενδιαφερθείς. Να τα αγγίξεις. Να τους δώσεις κάτι.
Ερχόμενη πίσω συνειδητοποίησες ότι κάποια πράγματα εδώ ήταν σε λάθος βάσεις;
Βεβαίως. Όπως και εκεί τα πράγματα είναι σε λάθος βάσεις. Και τελικά, παντού έχουμε βάλει λάθος βάσεις. Όλοι οι άνθρωποι όμως μπορούν να βοηθήσουν να αλλάξει αυτό. Ο καθένας μπορεί στο ελάχιστο των δυνατοτήτων του να βοηθήσει. Γι’ αυτό και δέχτηκα να γίνω πρέσβειρα του Ιδρύματος Σοφία. Αν πραγματικά έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου και μπορώ να επηρεάσω μια μερίδα κόσμου και να βοηθήσω ουσιαστικά, αληθινά, ώστε να περάσει το μήνυμα και να δοθεί βοήθεια για να βοηθηθούν τα μωρά είναι πολύ σπουδαίο. Θα τον υπηρετήσω αυτό τον τίτλο όσο καλύτερα μπορώ.
Πώς σκέφτεσαι να το κάνεις αυτό;
Τραγουδώντας, μιλώντας, ενημερώνοντας. Το σημαντικότερο είναι ότι το Ίδρυμα συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του και τα μωρά της Κύπρου που έχουν ανάγκη από φροντίδα και φαγητό. Ήδη σε κάποια σχολεία πάνε άνεργες μητέρες και μαγειρεύουν για τα παιδιά, μιας και κάποιες οικογένειες δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν αυτό το έξτρα που χρειάζεται. Σκέψου τώρα να είναι σε διάλειμμα και το ένα παιδί να τρώει και το άλλο όχι. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο λυπημένη εικόνα. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξει αυτό. Σκεφτόμαστε, λοιπόν, να κάνουμε μια βραδιά που θα ποντάρει σε ένα πολύ ακριβό εισιτήριο για ανθρώπους που θα μπορούν να το πληρώσουν σε ένα unplugged πρόγραμμα. Επίσης σκεφτόμαστε μια μικρή συναυλία στην Αμερική για τους ομογενείς Κύπριους. Και θέλω να επηρεάσω κι άλλους συναδέλφους. Μιλούσα τις προάλλες π.χ. με τον Αντώνη Ρέμο και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον.
Στη συναυλία της Λάρνακας, ανακοινώσατε και τη συνεργασία σας για του χρόνου.
Είμαστε σε πρώιμες συζητήσεις ακόμα. Θα είμαστε μαζί σε ένα διαφορετικό, ανατρεπτικό πρόγραμμα. Και χαίρομαι που θα δουλέψω μαζί του γιατί είναι ένας τραγουδιστής με πολύ ζεστή και αγαπησιάρικη φωνή. Δεν είναι τυχαίο που τον αγαπά τόσος κόσμος. Νομίζω ότι έχουμε καλή χημεία και αυτό περνά κάτω.
Οι «Δαίμονες» δηλαδή δεν θα συνεχιστούν του χρόνου;
Θα γίνουν δέκα «συλλεκτικές» παραστάσεις στα μέσα του Οκτώβρη και μετά απ’ αυτό θα είμαι με τον Αντώνη.
Κάποια στιγμή είχες γράψει στο twitter ότι η παράσταση ηχογραφήθηκε. Θα κυκλοφορήσει σε cd;
Την ηχογραφήσαμε και τη μαγνητοσκοπήσαμε και κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει ένα συλλεκτικό box.
Αλήθεια, περίμενες την επιτυχία των «Δαιμόνων»;
Ναι και το λέω με χαμόγελο… Ήλπιζα, θα έλεγα καλύτερα, στην επιτυχία τους. Τους άξιζε και ήθελα να συμβεί παρόλο που και όταν το πρωτοκάναμε είχε πάει πολύ καλά. Σήμερα, υπάρχουν παιδιά που το έχουν δει και 22 φορές! Και δεν είναι λόγω εμένα. Η παράσταση το προκαλεί αυτό. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο για να δει εμένα. Και δεν το λέω από ταπεινοφροσύνη. Δίνω την αξία σε μια σπουδαία παράσταση. Είχε μεγαλειώδη μουσική, ωραία ιστορία, υπέροχη σκηνοθεσία, γενναιόδωρη παραγωγή -προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια- και ερμηνευτές διαλεγμένους ένα κι ένα.
Τι είναι εκείνο που σου έχει μείνει απ’ τους «Δαίμονες»;
Να σηκώνονται 1000 άτομα ενθουσιασμένα και να χειροκροτούν την παράσταση και τον καθένα ξεχωριστά.
Αλήθεια, όταν τσακωθήκατε με τον Καρβέλα, αυτή την αξία που αναγνώριζες σε αυτόν, την είχες αμφισβητήσει;
Ίσα-ίσα. Την έκλαψα αρκετές φορές και την εκτίμησα ακόμα περισσότερο. Μου έλειψε τόσο πολύ και αυτός και το ταλέντο του. Γι’ αυτό και κάναμε και ένα δίσκο το «Αγάπη είσαι εσύ» που δεν νοιαστήκαμε και τόσο πολύ για το τι θα είχε μέσα. Έγραψε το Ντο και το Σι, δυο νότες που ουσιαστικά κάνουν φάλτσο. Ήταν για μένα και γι’ αυτόν. Που καμιά φορά φαλτσάρουμε αλλά τελικά υπάρχει ενδιαφέρων ήχος και έντονος. Δεν θα πω ότι είμαστε σπουδαίοι ή άφταστοι. Το ότι είμαστε καλλιτέχνες όμως δεν μπορεί να μας το αμφισβητήσει κανείς.
Αλήθεια, το καλοκαίρι πώς θα το περάσεις;
Θα κάνω κάποιες συναυλίες στην Κύπρο, τέλος Ιουλίου, με guest την Εβελίνα (σ.σ. Παπούλια) και τον Παναγιώτη (σ.σ. Πετράκη), όπου θα μας δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουμε και ένα μέρος από τους «Δαίμονες». Μετά από αυτό ελπίζω να ξεκουραστώ, γιατί το έχω ανάγκη, ενώ θα ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο με την κόρη μου.
Συνειδητοποίησες ότι θα γίνεις γιαγιά;
Όχι. Πιστεύω αυτό θα το νιώσω αφού γεννηθεί με το καλό το παιδί και το πιάσω στην αγκαλιά μου.
Πώς σου το ανακοίνωσε η Σοφία;
Πολύ απλά και αφού πρώτα με ρώτησε αν κάθομαι!
Θα είσαι τόσο καλή γιαγιά, όσο υπήρξε η μητέρα σου;
Κανείς δεν ξεπερνά τη Σοφούλα, αγάπη μου! Η αγάπη είναι εκείνη που σε κάνει να είσαι καλός. Έγινα μητέρα πολύ μικρή, αλλά η αγάπη υπήρχε. Όπως υπήρχε και η γιαγιά που φρόντιζε αυτά που δεν μπορούσα εγώ.
Και το εγγόνι σου πώς θες να σε λέει; Γιαγιά ή Άννα;
Νομίζω τα παιδιά αποφασίζουν μόνα τους ανάλογα με το τι τους βγάζουμε. Θα μου άρεσε όμως να φωνάζει σκέτο Άννα. Και γιαγιά να με λέει θα κλαίω από τη συγκίνηση, δεν το συζητώ…
Χάθηκε το μέτρο τα προηγούμενα χρόνια Άννα;
Ναι, χάθηκε. Το να έχει κανείς τρία αυτοκίνητα, τέσσερις τηλεοράσεις και εξοχικό δεν ήταν φυσιολογικό. Και για να γίνουν αυτά έπρεπε να δανειστούμε και πολλές φορές δεν υπήρχε αντίκρισμα για να τα πληρώσουμε. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν να βρουν να πληρώσουν τις ακίνητες περιούσιες τους. Θα μου πεις φταίνε αυτοί; Εν μέρει, ναι, γιατί οι άνθρωποι είμαστε ευκολόπιστοι. Το ίδιο το σύστημα μάς οδήγησε εκεί με πρότυπα τον πλούτο και το γκλάμουρ. Υπήρξαμε κακομαθημένοι και δυστυχώς είμαστε θύματα αυτής της εποχής.
Υπήρξες όμως μέρος αυτής της εποχής και κάποιοι θα αναρωτιούνται «τι ανάγκη έχει η Βίσση, αυτή έχει εκατομμύρια».
Ως θύμα ήμουν και εγώ μέρος αυτής της εποχής. Και η Βίσση δεν έχει -απαραίτητα- εκατομμύρια. Δεν υπήρξα ποτέ δέσμια του χρήματος.
Δεν κέρδισες χρήματα από αυτή τη δουλειά;
Δεν φρόντισα ποτέ τον εαυτό μου οικονομικά, γιατί δεν με θεωρώ πονηρή σε αυτό τον τομέα ούτε και ταλαντούχα. Ίσως αυτή να είναι τελικά και η απόδειξη ότι είμαι καλλιτέχνης. Και, για να είμαι ειλικρινής, αν δεν δουλέψω δεν θα μπορώ να εξασφαλίσω ούτε καν το προσεχές μέλλον μου. Πέρασα δύσκολα. Με όλες αυτές τις δίκες και τους δικηγόρους, δυστυχώς, έχασα πολλά χρήματα που θα μπορούσα να έχω σήμερα και να μου παρέχουν μια μεγαλύτερη ασφάλεια. Θα μου άξιζε, άλλωστε, ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς.
Υπάρχει διέξοδος; Βλέπεις φως στην άκρη του τούνελ;
Βλέπω φως στα πάντα! Είμαι ένας αισιόδοξος άνθρωπος. Η ιστορία το αποδεικνύει, άλλωστε, το έχουμε διαβάσει στα βιβλία…
Παρακολουθείς τις εξελίξεις;
Όσο μπορώ, ναι, παρακολουθώ. Θέλω όμως να παρακολουθώ ειδήσεις και όχι τηλεοπτικούς καβγάδες ή προπαγάνδες υπέρ του ενός ή του άλλου. Βρίσκω αδίστακτο, υποκριτικό και χυδαίο το ένα κόμμα να βρίζει το άλλο για τους δικούς τους εγωιστικούς λόγους. Έγιναν τραγικά λάθη από τις κυβερνήσεις, αλλά δεν είναι καιρός για ανταγωνισμούς. Ο λαός χρειάζεται κουράγιο, δύναμη και την αλήθεια πάνω απ’ όλα.
Η μουσική βοηθά σε αυτό που ζούμε;
Είναι αντίδοτο και εκτόνωση η μουσική. Από τότε που δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος οι άνθρωποι τραγουδούν. Τραγουδούν τον πόνο τους, τη χαρά τους, το κλάμα τους, τον έρωτά τους, το πρόβλημά τους. Όπερες, δημοτικά, λαϊκά, ποπ, ροκ. Και εγώ αγαπώ όλα τα είδη, φτάνει να είναι εμπνευσμένα. Χωρίς μουσική θα είχαμε μαραζώσει. Και θέλω να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ με τη μουσική.
Τι είναι εκείνο που θυμάσαι πιο έντονα από εκείνο το ταξίδι σου στην Κένυα, τρία χρόνια πριν;
Πολλά πράγματα. Πρόσωπα μωρών, το χαμόγελό τους και αυτόματα το απότομο σκοτείνιασμά τους, που κοιτούσαν απορημένα. Θυμάμαι τα χρώματα, τις μυρωδιές, το πόσο χαρούμενα ήταν τελικά αυτά τα μωρά με αυτά τα λίγα που είχαν. Θυμάμαι τον David που τον ρώτησα τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει και μου απάντησε «δικηγόρος κυρία». Και συνέχεια, μου λένε, ρωτά για μένα. Και νομίζω ρωτά γιατί νοιάστηκα. Αυτό θέλουν τα παιδιά. Να ενδιαφερθείς. Να τα αγγίξεις. Να τους δώσεις κάτι.
Ερχόμενη πίσω συνειδητοποίησες ότι κάποια πράγματα εδώ ήταν σε λάθος βάσεις;
Βεβαίως. Όπως και εκεί τα πράγματα είναι σε λάθος βάσεις. Και τελικά, παντού έχουμε βάλει λάθος βάσεις. Όλοι οι άνθρωποι όμως μπορούν να βοηθήσουν να αλλάξει αυτό. Ο καθένας μπορεί στο ελάχιστο των δυνατοτήτων του να βοηθήσει. Γι’ αυτό και δέχτηκα να γίνω πρέσβειρα του Ιδρύματος Σοφία. Αν πραγματικά έχω κάνει κάποια πράγματα στη ζωή μου και μπορώ να επηρεάσω μια μερίδα κόσμου και να βοηθήσω ουσιαστικά, αληθινά, ώστε να περάσει το μήνυμα και να δοθεί βοήθεια για να βοηθηθούν τα μωρά είναι πολύ σπουδαίο. Θα τον υπηρετήσω αυτό τον τίτλο όσο καλύτερα μπορώ.
Πώς σκέφτεσαι να το κάνεις αυτό;
Τραγουδώντας, μιλώντας, ενημερώνοντας. Το σημαντικότερο είναι ότι το Ίδρυμα συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του και τα μωρά της Κύπρου που έχουν ανάγκη από φροντίδα και φαγητό. Ήδη σε κάποια σχολεία πάνε άνεργες μητέρες και μαγειρεύουν για τα παιδιά, μιας και κάποιες οικογένειες δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν αυτό το έξτρα που χρειάζεται. Σκέψου τώρα να είναι σε διάλειμμα και το ένα παιδί να τρώει και το άλλο όχι. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο λυπημένη εικόνα. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μαζί να αλλάξει αυτό. Σκεφτόμαστε, λοιπόν, να κάνουμε μια βραδιά που θα ποντάρει σε ένα πολύ ακριβό εισιτήριο για ανθρώπους που θα μπορούν να το πληρώσουν σε ένα unplugged πρόγραμμα. Επίσης σκεφτόμαστε μια μικρή συναυλία στην Αμερική για τους ομογενείς Κύπριους. Και θέλω να επηρεάσω κι άλλους συναδέλφους. Μιλούσα τις προάλλες π.χ. με τον Αντώνη Ρέμο και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον.
Στη συναυλία της Λάρνακας, ανακοινώσατε και τη συνεργασία σας για του χρόνου.
Είμαστε σε πρώιμες συζητήσεις ακόμα. Θα είμαστε μαζί σε ένα διαφορετικό, ανατρεπτικό πρόγραμμα. Και χαίρομαι που θα δουλέψω μαζί του γιατί είναι ένας τραγουδιστής με πολύ ζεστή και αγαπησιάρικη φωνή. Δεν είναι τυχαίο που τον αγαπά τόσος κόσμος. Νομίζω ότι έχουμε καλή χημεία και αυτό περνά κάτω.
Οι «Δαίμονες» δηλαδή δεν θα συνεχιστούν του χρόνου;
Θα γίνουν δέκα «συλλεκτικές» παραστάσεις στα μέσα του Οκτώβρη και μετά απ’ αυτό θα είμαι με τον Αντώνη.
Κάποια στιγμή είχες γράψει στο twitter ότι η παράσταση ηχογραφήθηκε. Θα κυκλοφορήσει σε cd;
Την ηχογραφήσαμε και τη μαγνητοσκοπήσαμε και κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει ένα συλλεκτικό box.
Αλήθεια, περίμενες την επιτυχία των «Δαιμόνων»;
Ναι και το λέω με χαμόγελο… Ήλπιζα, θα έλεγα καλύτερα, στην επιτυχία τους. Τους άξιζε και ήθελα να συμβεί παρόλο που και όταν το πρωτοκάναμε είχε πάει πολύ καλά. Σήμερα, υπάρχουν παιδιά που το έχουν δει και 22 φορές! Και δεν είναι λόγω εμένα. Η παράσταση το προκαλεί αυτό. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος πληρώνει εισιτήριο για να δει εμένα. Και δεν το λέω από ταπεινοφροσύνη. Δίνω την αξία σε μια σπουδαία παράσταση. Είχε μεγαλειώδη μουσική, ωραία ιστορία, υπέροχη σκηνοθεσία, γενναιόδωρη παραγωγή -προσεγμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια- και ερμηνευτές διαλεγμένους ένα κι ένα.
Τι είναι εκείνο που σου έχει μείνει απ’ τους «Δαίμονες»;
Να σηκώνονται 1000 άτομα ενθουσιασμένα και να χειροκροτούν την παράσταση και τον καθένα ξεχωριστά.
Αλήθεια, όταν τσακωθήκατε με τον Καρβέλα, αυτή την αξία που αναγνώριζες σε αυτόν, την είχες αμφισβητήσει;
Ίσα-ίσα. Την έκλαψα αρκετές φορές και την εκτίμησα ακόμα περισσότερο. Μου έλειψε τόσο πολύ και αυτός και το ταλέντο του. Γι’ αυτό και κάναμε και ένα δίσκο το «Αγάπη είσαι εσύ» που δεν νοιαστήκαμε και τόσο πολύ για το τι θα είχε μέσα. Έγραψε το Ντο και το Σι, δυο νότες που ουσιαστικά κάνουν φάλτσο. Ήταν για μένα και γι’ αυτόν. Που καμιά φορά φαλτσάρουμε αλλά τελικά υπάρχει ενδιαφέρων ήχος και έντονος. Δεν θα πω ότι είμαστε σπουδαίοι ή άφταστοι. Το ότι είμαστε καλλιτέχνες όμως δεν μπορεί να μας το αμφισβητήσει κανείς.
Αλήθεια, το καλοκαίρι πώς θα το περάσεις;
Θα κάνω κάποιες συναυλίες στην Κύπρο, τέλος Ιουλίου, με guest την Εβελίνα (σ.σ. Παπούλια) και τον Παναγιώτη (σ.σ. Πετράκη), όπου θα μας δοθεί η ευκαιρία να παρουσιάσουμε και ένα μέρος από τους «Δαίμονες». Μετά από αυτό ελπίζω να ξεκουραστώ, γιατί το έχω ανάγκη, ενώ θα ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο με την κόρη μου.
Συνειδητοποίησες ότι θα γίνεις γιαγιά;
Όχι. Πιστεύω αυτό θα το νιώσω αφού γεννηθεί με το καλό το παιδί και το πιάσω στην αγκαλιά μου.
Πώς σου το ανακοίνωσε η Σοφία;
Πολύ απλά και αφού πρώτα με ρώτησε αν κάθομαι!
Θα είσαι τόσο καλή γιαγιά, όσο υπήρξε η μητέρα σου;
Κανείς δεν ξεπερνά τη Σοφούλα, αγάπη μου! Η αγάπη είναι εκείνη που σε κάνει να είσαι καλός. Έγινα μητέρα πολύ μικρή, αλλά η αγάπη υπήρχε. Όπως υπήρχε και η γιαγιά που φρόντιζε αυτά που δεν μπορούσα εγώ.
Και το εγγόνι σου πώς θες να σε λέει; Γιαγιά ή Άννα;
Νομίζω τα παιδιά αποφασίζουν μόνα τους ανάλογα με το τι τους βγάζουμε. Θα μου άρεσε όμως να φωνάζει σκέτο Άννα. Και γιαγιά να με λέει θα κλαίω από τη συγκίνηση, δεν το συζητώ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου